Category: Partijnieuws
Energie

Het PPW heeft duurzaamheid in haar programma staan. Verantwoordelijkheid voor onze leefomgeving is van immens belang. Samen streven we naar een beter klimaat en een groenere wereld.

Met het klimaatakkoord lijkt het erop dat de lasten op de burger worden afgewimpeld. 20% Van het energieverbruik komt voor rekening van de burger. De rest wordt verbruikt door de industrie, transporten vervoer etc.. Ik vind dat de lasten eerlijk moet worden verdeeld over alle energieverbruikers. Moeten we dan maar niets doen en afwachten? Ik vind van niet, de vervuiler moet betalen.

Den Haag stuurt aan op lokale ontwikkelingen en elke gemeente heeft te maken met een klimaatdoelstelling. Je kunt je hiertegen gaan verzetten of je kunt ermee aan de slag gaan. Het gasloos maken van woningen is een doelstelling voor 2050. Energieneutraal of wel 0 op de meter is nu al wel haalbaar. Mooi is het initiatief van Reggewoon in de Stouwe waar een aantal woningen zijn aangepakt. Ik ben benieuwd naar het resultaat dat over een jaar zichtbaar wordt.

Maar waar gaat het om? Wat raakt jou en mij? Geloof je in de klimaatverandering door CO2 of speelt er iets anders? Zelf heb ik sterke bedenkingen. Wel is de mens zonder twijfel een grote factor die invloed heeft op onze planeet en alles wat daarop leeft. Fossiele brandstof is niet onbeperkt aanwezig en gezien de bevolkingsgroei op deze aardbol en de problemen waarmee de mens de laatste jaren wordt geconfronteerd. Dus we moeten wel aan de slag. Doe je niets, de energierekening gaat zonder meer omhoog. Dit merken we nu ook al. Kijk je naar die energierekening dan kun je zien dat deze al voor een groot deel bestaat uit een heffing. Hiermee wordt een ‘potje’ gevuld waaruit subsidies voor duurzame energieopwekking wordt gefinancierd. In 2018 is 12 miljard euro hiervoor uitgegeven en in 2019 gaat het om 10 miljard euro. Het zonnepark de Groene Weuste is ook deels gefinancierd met subsidie uit deze pot. We hebben daarmee toch nog iets teruggekregen van de door ons allen betaalde heffing op onze energierekening.

Wat kun je zelf doen?

Het beste kun je beginnen met energie besparen. Minder elektriciteit en minder gas verbruiken betekent minder CO2 en dus minder kosten. Met het vervangen van energieslurpers kun je al een begin maken. Een oude koelkast, vrieskist of tv vervangen door een energiezuinig exemplaar kan ook een slok op een borrel zijn. Vervolgens kun je kijken of er iets slimmer gestookt of geventileerd kan worden. Gedrag dus. Het plaatsen van HR++ glas en goede isolatie is van belang om het energieverbruik verder verminderen. Alles wat je niet verbruikt is winst.

Zelf hebben wij ook alle gloei- en halogeenlampen vervangen door ledlampen. In het begin waren die lampen vaak veel te wit. Dat is nu niet meer het geval. Ledlampen zijn verkrijgbaar in warm-wit en vaak ook nog dimbaar. Kleur en lichtsterkte zijn geen reden meer om geen ledlampen te nemen.

Ook hebben we 3 jaar geleden 17 zonnepanelen op ons dak laten leggen. Op jaarbasis leveren deze meer elektriciteit dan we verbruiken. Wel zijn we afhankelijk van het elektriciteitsnet omdat de panelen ‘s avonds niets produceren en in de winter is de opbrengt onvoldoende om ons verbruik mee af te dekken. Globaal genomen leveren de zonnepanelen in de maanden november, december en januari, februari onvoldoende energie om in onze behoefte te voorzien. Dit geldt dus ook voor de zonneparken. Dus met zonnepanelen alleen komen we er niet. We zullen dus ook moeten kijken naar energiebronnen die ook leveren wanneer de panelen geen energie leveren. Windenergie komt dan in beeld. Immers dit is een energiebron die ook in onze gemeente toegepast kan worden. Omdat we wat verder van de kust afzitten moet zo’n windturbine hoger en groter worden dan de windturbines op zee of langs de kust. Word ik hier blij van? Dat niet, maar het is wel een energiebron die we in overweging moeten nemen. Immers, hoe kunnen we anders de gemeentelijke doelstelling van 20% duurzame energie in 2024 in de gemeente Wierden halen? Het Zonnepark De Groene Weuste levert slechts een bijdrage van 0,7%. En dat voor een zonnepark van zo’n 4,5 hectare. Met 30 van dergelijke zonneparken kom je op ongeveer op 20%. De vraag is of je dat moet willen. Daken vol leggen is zondermeer een goed idee als dat mogelijk is. Je hebt dan de productie en verbruiker dicht bij elkaar.

Er is nogal wat verzet tegen zonneparken en windenergie. Tegenwind in Daarle of nog heftiger de weerstand in Drenthe en Groningen tegen de bouw van een windpark, een initiatief van een aantal boeren is daar uit de hand gelopen. Merkwaardig is dat het verzet tegen windturbines anders lijkt bij onze oosterburen. Ik heb me al jaren verbaast over de talrijke windmolens daar en er komen er nog steeds meer bij. Zijn er daar dan geen klachten of problemen? Kennelijk gaan ze daar er anders mee om. Ze zijn zich bewust van de problematiek door de Energiewende, de uitfasering kernenergie.

Een bezoek aan een burgerwindpark

In november ben ik mee geweest naar het Burgerwindpark Bentheim. Let wel: een ‘burgerwindpark’. Burgerinitiatief lijkt mij dan ook een absolute voorwaarde. Geen toegevoegde waarde aan de omgeving, dan geen medewerking of acceptatie in de omgeving. Komt zo’n project uit de koker van een projectontwikkelaar, dan lijkt het erop dat de burger, lees de mensen in de directe omgeving, het nakijken heeft. Wel de lasten maar niet de lusten is dan de beleving en draagvlak bij omwonenden kun je dan vergeten. Draagvlak krijg je door mensen te betrekken zoals onze oosterburen dat ook doen. In overleg, dus samen, met de bewoners bepalen van waar er plaats is voor een windturbine. Als er knelpunten zijn omdat een woning te dicht bij een plek waar een windturbine is geprojecteerd dan moet dat knelpunt worden opgelost. Geen oplossing: geen plaatsing. Wat mij opviel is dat in Bentheim de naaste woning (agrariër) op ca. 400 meter afstand van een windturbine staat. Een andere woning blijkt niet meer bewoond te zijn. De boer die op 400 meter afstand woont vertelde dat hij geen enkel probleem had met de windturbines, waarvan de grootste op zijn land stond. Ook gaf hij aan geen aanwijzingen heeft dat zijn dieren zich anders gedragen of problemen hebben.

De bewoners en de gemeente Bentheim hebben belang bij het burgerwindpark. In een gebied van 50 hectare rondom de windturbines delen de bewoners/agrariërs mee in de opbrengst. Andere bewoners van konden aandelen kopen en delen daarmee ook mee in de opbrengst.

Dit lijkt dus sterk op de aanpak die we ook kennen bij de realisatie van de Groene Weuste. Ook in Staphorst hebben de burgers zelf het initiatief genomen om drie windturbines te plaatsen. Windturbines van Nederlands fabrikaat waarin geen herrie makende tandwielkast in zit maar een zogenaamde directdrive generator. Minder lawaai, minder onderhoud, minder gewicht en een hogere opbrengst.

Wat hoorde ik nou eigenlijk?

Nog even terug naar Bentheim: Onder de turbine met een hoogte van 210 meter viel het geluid erg mee. Het waaide die zaterdag erg hard, volgens de computer in de controleruimte varieerde de windsnelheid van 11 m/s tot 16 m/s. In de controleruimte heerste veel lawaai wat volgens de aanwezige onderhoudsman wordt veroorzaakt door de tandwielkast voor de aandrijving van de generator. De toren vormt een klankkast maar het geluid was buiten niet waar te nemen. Ik schat het geluidniveau in de toren op zo’n 80 decibel.

Toen ik over een landweggetje liep, op zo’n 400 meter afstand ‘dwars op de wind’, hoorde ik een zoemend geluid. Dit geluid viel bij de windvlagen weg tegen het achtergrondgeluid. Ik kan me wel goed voorstellen dat dit geluid bij omwonenden op die afstand klachten kan veroorzaken. Vooral als je ’s nachts in bed ligt, er veel minder omgevingslawaai en minder wind, kan dit geluid goed waargenomen worden. Ik kan me heel goed voorstellen dat in het geval zo’n windturbine er tegen je wil is geplaatst en je er geen voordeel van hebt dit tot irritatie en vervolgens tot klachten kan leiden. In het geval dat ook jouw kassa rinkelt kan die beleving totaal anders zijn. Wellicht ligt je dan niet wakker, maar draai je je om in de wetenschap dat het je iets oplevert.

In Nederland wordt een afstand van 400 á 500 meter gehanteerd tussen een woning en een windturbine. Dit zijn normen die al een jaar of 10 geleden zijn vastgelegd. De vraag is echter of deze afstand nog wel juist is. 10 jaar geleden waren er nog geen windturbines met een tiphoogte van 200 meter of nog hoger. In Denemarken hanteert men een vermenigvuldigingsfactor 4 in de relatie tussen hoogte en afstand. Bij een tiphoogte van 200 meter dient een minimale afstand van afstand van 800 meter aangehouden worden. Gezien deze afstand dan kan het nogal lastig worden om zo’n windturbine te kunnen plaatsen. Zijn er woningen binnen die afstand aanwezig dan moeten er maatregelen worden genomen om (geluid)overlast te beperken.

Vanuit de natuur en milieu lijkt het als of er verschillend wordt gekeken tegen windturbines. De plaats is bepalend voor de effecten. Onlangs sprak ik een ecoloog van een natuurorganisatie en die gaf kort en bondig aan dat een windturbine met een tiphoogte van meer dan 200 meter geen significant effect heeft op flora en fauna. Natuurlijk vliegt er wel eens een vogel tegen een turbine aanvliegt maar is dat onacceptabel? Vergelijk het eens het rijden in de auto? Laat je jouw auto staan omdat je wel eens een vogel kunt aanrijden? Wat ik vaak zie is dat bij verzet tegen initiatieven alles uit de kast wordt getrokken om een initiatief in de kiem te smoren. Schieten met hagel, dan raak je altijd wel wat.

Hetzelfde geldt ook min of meer in het verzet tegen de aanleg van zonneparken. Je kunt deze goed inpassen in het landschap. Een coulisselandschap leent zich daar bij uitstek voor. Biodiversiteit neemt bij een zonnepark niet af. De grond wordt tegenwoordig zo intensief gebruikt (mais (een exoot) en groene raaigraswoestijnen) dat het bodemleven geheel is verstoord. Weidevogels tref je er amper meer aan. Ecologisch gezien kan het bodemleven en de flora zich mogelijk herstellen gedurende de levensduur van zo’n zonnepark omdat de grond onder de panelen niet meer wordt bemest. Ook hoor je roepen dat het gebruik van agrarische gronden voor de aanleg van zonneparken niet te koste mag gaan van de voedselproductie. Is er geen sprake van intensief gebruik en van overproductie? Zou het niets minder intensief kunnen of moeten? Wat is de opbrengst per hectare mais, aardappelen, grasland of zonnepanelen?


Progressief?

Een paar vroege herinneringen.

Mijn opa komt thuis van zijn werk in de timmerwerkplaats. Dat thuis is in het “Rode Dorp” in Steenwijk. Een klein arbeidershuisje, maar in mijn beleving een fijne warme plek waar ik heel graag logeerde. Overgrootouders aan de andere kant van het steegje, op de kopse kant van het huizenblok staat het kruidenierswinkeltje van Tante Jantje, een oudtante.

Opa heeft een grote plaat hout bij zich. Daarop komt een papier met een foto van een besnorde man. Er komt plastic overheen en dat geheel wordt pontificaal in het voortuintje gezet, voor het raam. “Wie is die man opa?”. “Dat is Drees, en die zorgt voor ons als we niet meer kunnen werken “. Het is 1956, ik ben goed 4 jaar oud en de AOW wordt ingevoerd.

ppw-drees

Van opa hoor ik verhalen over Domela Nieuwenhuis, over onderlinge ziekenfondsen en het verzet van de werkgevers. Mijn overgrootvader, ook timmerman en oprichter van de “ziekenbusse”is er een keer om ontslagen. En ik hoor verhalen over kerken waarin de rijken een plaats huren en de armeren moeten wachten tot er een lamp uitgaat en ze de vrije plaatsen mogen innemen. Er worden nieuwe kerken gesticht, vrije zendingsgemeenten die niet onder het juk van de “Staatskerk” vallen.

Mijn andere opa, smid, heeft een lijfspreuk:” de heren gooien elkaar de bal toe en de arbeiders vechten elkaar de tent uit “.

Al deze herinneringen heb ik meegenomen toen ik theologie ging studeren. Ik las over ds Jan de Liefde die in Amsterdam probeerde de arbeiders “te verheffen “. Hij stichtte “tot Heil des Volks “. Dromend van een betere, rechtvaardiger wereld.

Al deze herinneringen heb ik meegenomen toen ik dominee werd, eerst in Balk, daarna Varsseveld en tenslotte (letterlijk) in Wierden.

Terwijl mijn vader zich inzette in de vakbond, mijn oudste broer uiteindelijk wethouder voor de PvdA werd, was ik predikant. En in de Hervormde Kerk was voor predikanten geen ruimte voor politiek actief zijn. Ik heb dat altijd wat gevoeld als een “Berufsverbot”. Terwijl gereformeerde collega’s ongeremd actief waren in de ARP. Maar dat had natuurlijk met de oude Abraham Kuyper te maken die een echte zuil oprichtte: een kerk, een krant, een partij en een universiteit.

Mijn vader geloofde in de “doorbraak”: je juist niet opsluiten in een zuil, maar als christen midden in die maatschappij staan. Altijd verbinding zoeken, altijd samenwerken waar het kan, zonder je identiteit te verliezen. Geen christelijke scholen maar naar de openbare school. Later heb ik met onze kinderen een andere keuze gemaakt. Omdat de kloof tussen thuis en school te groot werd.

Actief dromen van een betere, rechtvaardiger wereld

Ik denk dat uit die herinneringen voor mij het woord “progressief” zijn invulling heeft gekregen: actief dromen van een betere, rechtvaardiger wereld. Is dat waar het uiteindelijk over gaat als we kijken naar de “gele hesjes” in Frankrijk?

Een onderklasse die geen dromen meer heeft? En daar ligt voor mij de verbinding tussen geloof en maatschappij. Om die oude collega Domela te citeren (voordat hij definitief de kansel heeft verlaten) als hij vertelt over een preek die hij op 25 november 1877 heeft gehouden:

De preek handelde over Rom. 13:8: ‘wie den ander liefheeft, heeft de wet vervuld’. Het was met recht een sociale of wil men liever socialistische preek.(..). Hoe vreemd moet het menigeen in de ooren hebben geklonken van den kansel te hooren zeggen: ‘goed drinkwater, goede woningen, goed voedsel en goed onderwijs voor allen – ze leggen de schoonste getuigenis af van den godsdienstigen zin, die woont in hen, aan wien de belangen van stad en land zijn toevertrouwd’. En als ik dan aan het einde de vraag stel: hebben we godsdienst, nog godsdienst of reeds godsdienst? dan antwoord ik daarop: ‘op die vraag kan alleen het leven antwoord geven.

(uit: van christen tot anarchist”)

Ik begon met het woord “progressief” met een vraagteken. Ik ben nu sinds november 2017 met emeritaat (in gewoon Nederlands: met pensioen) als predikant van de Kapel in Wierden. Maar ik geloof nog steeds in een betere rechtvaardiger samenleving en ik vind nog steeds inspiratie in dat oude boek, die zo vaak verguisde Bijbel. En daarom ben ik lid van de enige echte progressieve partij in Wierden. Een partij die nog dromen heeft.

Het PPW.


PPW stemt in met advies nota over keuze ruimtelijk instrument voor te nemen maatregelen Nature 2000-gebied Wierdense Veld

Eén van de verplichtingen die de Europese Unie haar lidstaten heeft opgelegd is het beschermen van de biodiversiteit binnen Europa. De lidstaten doen dit onder andere door het aanwijzen en in stand houden van bijzondere gebieden die samen de parels van de Europese natuur vormen. Naast de Sallandse Heuvelrug is ook het Wierdense veld aangewezen als Natura 2000 gebied.

PPW is voor het robuuster maken van de natuur en het handhaven en op den duur vergroten van de biodiversiteit. De wereld kan niet zonder biodiversiteit! Soorten en ecosystemen zorgen bijvoorbeeld voor de productie van zuurstof, bestuiving van planten (waaronder landbouwgewassen) en waterzuivering. Biodiversiteit betekent voor de mens voedsel, bouwmateriaal, brandstof en grondstoffen en medicijnen.
PPW stemt in met de adviesnota. Omdat er sprake is van een bestemmingswijziging in Hellendoorn en Wierden is het gewenst om daar waar nodig mogelijk zaken te combineren in een provinciaal inpassingsplan (PIP). Hellendoorn geeft aan bereid te zijn om te kiezen voor een PIP. Daarnaast is een PIP een eenvoudiger instrument om te komen tot een procedure, waarbij de provincie als verantwoordelijke meer zelf de planning kan bepalen.

PPW vindt het maatschappelijk draagvlak voor Natura 2000 ook belangrijk. Het moet een levend project blijven, dat niet alleen gedragen wordt door de Europese Commissie, lidstaten en experts, maar ook door de inwoners van Wierden. Het is dan ook van groot belang dat de omwonenden/belanghebbenden en de gemeente voldoende betrokken worden bij de totstandkoming van de het PIP. Door in te stemmen blijft de gemeente een belangrijke schakel in de gebiedsprocessen en behoudt het de mogelijkheid tot het indienen van een zienswijze.


Jos Otter reflecteert op haar periode in het bestuur

Tijdens de laatste ledenvergadering heeft Henk van Dieten de voorzittershamer neergelegd. We namen deze avond echter afscheid van twee van onze bestuursleden. Ook Jos Otter is deze avond als bestuurslid afgetreden. Jos is jarenlang een rots in de branding geweest en volgens ons, maar ook volgens Jos, is het neerleggen van een nevenfunctie een mooi moment voor reflectie. Daarom stelden wij haar een aantal vragen.

Jos, waarom heb je destijds ‘ja’ gezegd op de vraag om een bijdrage te leveren aan het bestuur van het PPW?

“In onze prachtige gemeente Wierden is het voor mij heel belangrijk dat we zo sociaal, duurzaam en gezond mogelijk met elkaar samenleven. Dit betekent dat iedereen zijn of haar, kleinere of grotere, steentje daaraan bij kan dragen. Zo leggen we sterk de nadruk op het woord ‘samen’ in ‘samenleven’. Dit is waar het PPW voor staat! Door begrip voor elkaar te hebben en oprechte interesse, kunnen we lokaal, maar ook daarbuiten, erg veel samen bereiken.”

Hoe denk je terug op jouw periode binnen het bestuur?

“Ik heb een hele fijne periode gehad. In mijn functie heb ik veel mensen leren kennen en heb ik ook van veel deskundige mensen mogen leren. De afgelopen periode hebben we ook als bestuur geprobeerd zoveel mogelijk onderwerpen op de agenda en in de publiciteit te krijgen. Vanuit standpunten waar wij écht voor staan! Helaas heeft dit niet geleid tot het resultaat wat we hadden gehoopt bij de laatste verkiezingen. Dat is zeker jammer.”

We hadden je graag nog in het bestuur gehad. Maar wat heeft je doen besluiten om met deze bestuursfunctie, die je geweldig ligt, te stoppen? En ben je dan ook helemaal weg?

“Omdat mijn studie in deze fase van mijn leven aandacht vraagt, maak ik op dit moment de keuze om hier de focus op te leggen. Ik blijf natuurlijk volmondig ‘ja’ zeggen tegen de punten waar het PPW voor staat. Wellicht komt er op termijn opnieuw een ‘ja’ op de vraag om opnieuw een bijdrage te leveren aan onze gemeente. Ik stop nu als bestuurslid, maar helemaal weg ben ik absoluut niet!

Jos, mogen wij je alsjeblieft bedanken voor jouw inbreng binnen de partij? We hebben geweldig veel aan je gehad en we verliezen je heus niet uit het oog! Die ‘ja’, die komt wel!


PPW Kiest een nieuwe voorzitter

In de ledenvergadering van woensdag 17 oktober heb ik, Henk van Dieten, de voorzittershamer voor het laatst gehanteerd. Reden genoeg om even terug te blikken op een periode van ruim elf en een half jaar PPW.

Van slapend lid tot voorzitter

Vanaf de oprichting van het PPW, zo’n twintig jaar geleden, ben ik lid van PPW geweest. Maar de eerste jaren wel “slapend lid”. Na een eerdere periode als voorzitter van de Wierdense PvdA en druk met mijn werk in het onderwijs had ik even geen behoefte om politiek actief te zijn.
Maar ja, het liep anders. Peet Lub en Pelle Mug hadden begin 2007 de opdracht gekregen een nieuwe voorzitter te zoeken. Ik zat thuis na een heupoperatie en moest ze dus wel ontvangen. Bovendien was mijn pensioen in aantocht en dus had ik ook geen argumenten om ‘nee’ te zeggen tegen hun verzoek.

Wel heb ik de leden in de vergadering waarin ik gekozen moest worden gewaarschuwd: ik woon in het buitengebied, mijn werk en vrije tijd spelen zich af buiten Wierden: eigenlijk ken ik Wierden en de Wierdenaren (en natuurlijk ook Enternaren) eigenlijk maar matig. Het mocht niet baten, gerustgesteld door mijn verzekering dat ik geen politieke ambities koesterde, werd ik dat voorjaar als voorzitter gekozen.

Ik heb er nooit spijt van gehad! Ik heb Wierden beter leren kennen en vooral veel aardige ,bevlogen mensen van het PPW.

Waarvoor heb ik mij als voorzitter ingezet?

In die ruim tien jaar heeft het bestuur, in regelmatig wisselende samenstelling, gewerkt aan:
• Het professionaliseren van de organisatie: denk aan reglementen, handleidingen, maar ook aan communicatie
• Het organiseren van alle activiteiten ten behoeve van de politieke continuïteit: verkiezingsprogramma’s, kieslijsten, campagnes
• Ondersteunen van de politieke vertegenwoordigers: raadsleden en wethouder
• Thematische activiteiten.

Niet in alles is mijn voorzitterschap geslaagd te noemen. Het ledental en vooral de aanwas van jonge leden blijft nog steeds een punt van zorg.

Le roi est mort, vive le roi!

Het politieke klimaat is in die afgelopen jaren veranderd, ook in Wierden. Het is dan ook noodzakelijk dat er een nieuwe voorzitter aantreedt met nieuw elan en enthousiasme. Ik ben dan ook verheugd met het initiatief om onder die nieuwe voorzitter aan de slag te gaan met een aantal themagroepen onder de noemer “Bouwers van PPW”. Themagroepen, met jonge enthousiaste deelnemers die het tot hun taak rekenen de raadsleden te ondersteunen en te voeden. En het thema waar ik zelf nog wel eens de tanden in zou willen zetten betreft de organisatie van de lokale democratie. Juist op lokaal terrein kan er volgens mij veel meer geëxperimenteerd worden met andere vormen van democratische besluitvorming, met participatie.

Graag bedank ik alle leden van PPW voor hun vertrouwen en steun en ik wens Aalsen Everts als nieuwe voorzitter veel succes en plezier.

PPW, het ga je goed!


Locatie keuze de Passie verantwoord?

Afgelopen dinsdag heeft de raad van Wierden in meerderheid (coalitie NEW/CDA) en CU ingestemd met de aankoop van een kavel van 2,3 hectare aan de Esrand voor de bouw van de Passie voor een bedrag van 2,3 miljoen euro.

Het PPW heeft tegengestemd met als hoofdargument dat we dit financieel onverantwoord vinden. Wij zijn niet tegen de bouw van de Passie maar wilden het besluit graag uitstellen tot er meer duidelijkheid en een betere financiële onderbouwing zou zijn voor de keuze van de Esrand.
Er is in een eerder stadium onderzoek gedaan naar een aantal opties voor de bouw van de Passie en daar is uitgekomen dat het Zuidbroek de beste optie zou zijn. De optie Esrand was toen nog niet in beeld.

De keuze voor de Esrand is naar onze stellige overtuiging niet voldoende financieel onderbouwd door het college en staat ook haaks op de eerder aangenomen motie, ondersteund door PPW, CDA en VVD, om niet meer geld uit te geven dan de middelen die er vanuit Den Haag voor beschikbaar worden gesteld.

Uit de praktijk blijkt dat de middelen uit Den Haag niet voldoende zijn om er een goed en duurzaam schoolgebouw neer te zetten. De keuze voor een op zich mooie locatie als de Esrand zal er voor zorgen dat de kosten hiervan vele jaren (40 jaar) op de begroting van de gemeente zullen drukken, dus ten koste gaat van andere belangrijke zaken in onze gemeente.

De coalitie van NEW/CDA was tijdens de raadsvergadering ook niet bereid om de beslissing uit te stellen tot september om zodoende eerst een helderder beeld te krijgen van de financiële situatie. Dit in tegenstelling tot de mooie woorden in het door hen opgestelde coalitie programma waar gesproken wordt over het in een vroegtijdig stadium inwoners en raadsleden betrekken bij ingrijpende plannen. Helaas moeten we constateren er geen sprake is van inwoners en raadsleden vroegtijdig betrekken bij ingrijpende keuzes.


De “PPW Bouwers”-groep

In oktober 2017 dacht ik: laat ik mij eens meer verdiepen in de gemeentepolitiek. Ik ben destijds aangesloten bij een fractievergadering van het PPW en voelde mij hier gelijk op mijn plek. Onderwerpen als maatschappelijke betrokkenheid, duurzaamheid en oog voor de medemens zijn onderwerpen die mij erg aan het hart liggen.

Start van De Bouwers

Sinds de verkiezingen van dit jaar zijn we met een groep actieve mensen de “bouwers”-groep gestart. Een mooie club met een diversiteit aan mensen met verschillende achtergronden die actief mee willen denken en openstaan voor onze mooie gemeente. Het is prettig om te merken dat je als individu mee kunt denken en ook een stem kan hebben binnen de politiek. Het gaat immers over onze mooie gemeente waar we allemaal met plezier willen kunnen blijven wonen, werken en vertoeven.

Wie ben ik?

Ik ben een geboren Enternaar, al zal mijn achternaam anders doen vermoeden. In het dagelijks leven ben ik maatschappelijk werker/wijkcoach en werkzaam in een van de grotere Twente gemeentes. Daarnaast heb ik de opleiding voor mediator gevolgd. Ik woon samen met mijn ruwharige teckel Theo.

De afgelopen jaren ben ik actief betrokken geweest bij het opzetten van het lokale initiatief “Noaberschap”. Een oud buurmeisje kwam destijds met het plan om voor de feestdagen boodschappen in te zamelen voor mensen die net buiten de boot vallen als het gaat om financiële regelingen en/of juist een steuntje in de rug nodig hebben. Samen met mijn zus en buurmeisje hebben we de schouders hieronder gezet. Dit initiatief hebben wij drie jaar gedaan en het was een succes! Het was mooi om te zien hoe een klein dorp als Enter zo meeleefde en massaal doneerde en namen doorgaf. Noaberschap in de grootste zin. En zo hoort het mijns inziens ook. Heb oog voor je medemens, want er gebeurt meer dan het oog kan zien. Ook de verborgen armoede en leed is niet aan mensen te zien.

Mijn rol binnen het PPW

Mijn speerpunten binnen het PPW zijn: sociaal domein, armoede, jongeren en alles op het gebied van de maatschappij waar mensen bij betrokken zijn.

De rol die ik krijg en vrij in kan vullen past mij als gegoten. Vind jij het nou ook leuk om mee te denken over onderwerpen die actueel zijn binnen de gemeente en ben je, net als ik in 2017, benieuwd wat jij kan betekenen voor het PPW en onze gemeente? Kom dan gewoon eens kijken bij de ‘bouwers’groep. Iedereen is van harte welkom!


Verkiezingen achter de rug: en nu?

Na de verkiezingen van 21 maart hadden wij, PPW, nog slechts twee zetels over. De volgende ochtend bleek dat naast lijsttrekker Roselien Slagers ook de nummer 6 van de kieslijst, Sander Salakory, zitting kon nemen de de Raad. Hiermee kwam een abrupt einde aan twaalf jaar raadslidmaatschap van Bert Klaas, vier jaar raadslidmaatschap van Egbert Wessels en Herman Minkjan en daarnaast ruim een jaar van Jan Willem Bronsgeest.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel

Er is in de periode na de verkiezingen in de ledenvergadering uitgebreid gesproken over hoe dit heeft kunnen gebeuren, maar al snel werd de blik ook weer op de toekomst gericht. Ieder nadeel heeft zijn voordeel en in dit geval minstens twee voordelen. Sander, pas 35 jaar jong, heeft zitting genomen in de Raad namens PPW. Hij is daarmee het jongste raadslid in onze geschiedenis, mooi toch!

Een tweede voordeel is het volgende. Er is een groep PPW leden opgestaan die heeft aangegeven de raadsleden te willen ondersteunen, stukken mee te willen lezen en vergaderingen te bezoeken. De fractie is hier heel erg blij mee, want voor twee personen is het gewoon teveel werk. Een groep van 15 personen van diverse pluimage heeft al een aantal keer bij elkaar gezeten om vergaderingen voor te bereiden en taken te verdelen.

De steunfractie

De allereerste opdracht voor de fractie was het kiezen van een steunfractie. Deze steunfractieleden kunnen names PPW aanschuiven in de commissievergaderingen. De fractie heeft gekozen voor de ervaring van Egbert Wessels en daarnaast voor nieuwkomer Aalsen Everts, gezien zijn jarenlange ervaring in de gemeenteraad van Montfoort. Als politiek adviseur blijft gelukkig Bert Klaas ook betrokken. Jan Willem Bronsgeest blijft ook zeer betrokken en maakt ook onderdeel uit van de eerder genoemde groep die zichzelf ‘De Bouwers’ heeft genoemd. Herman Minkjan moet helaas een stapje terug nemen om gezondheidsredenen. ‘De Bouwers’ is een enthousiaste groep en eenieders inbreng is welkom, dus kom gewoon eens langs!

De huidige stand van zaken

Inmiddels zijn de nieuwe wethouders benoemd is en op 5 juni het coalitieakkoord besproken. Wij hebben vooral geconstateerd dat er weinig nieuws onder de zon is en dat de nieuwe coalitie voortborduurt op reeds bestaand beleid. Eigenlijk was het enige concrete punt in het coalitieprogramma dat de winkels op zondag open mogen. Een overijverige winkelier die meteen de daad bij het woord wilde voegen hebben we een handje geholpen door een motie in te dienen zodat er niet meer op allerlei verordeningen gewacht hoefde te worden. Dit wordt gedoogd totdat ook alles formeel rond is. Deze motie werd door alle partijen, met uitzondering van ChristenUnie, ondertekend!

Ook hebben we beide coalitiepartijen de uitspraak weten te ontlokken dat zij de duurzaamheidsdoelstellingen, zoals die in augustus 2017 zijn vastgesteld door de Raad, willen halen en dat we nauwgezet worden geïnformeerd over de stand van zaken, het eerst in het eerste kwartaal van 2019.

Het was een rumoerige periode, maar al met al is dit toch een goed begin!


Bert Klaas: 12 jaar raadslid en fractievoorzitter, 3 verkiezingen

Zo’n 20 jaar geleden werd ik benaderd door Theo de Putter met de vraag of ik geen interesse had om plaats te nemen in het bestuur van PPW. Theo was raadslid voor die partij en ik was net in Wierden komen wonen. Even nagedacht, ja gezegd en gelijk tot voorzitter van de club gebombardeerd.

Waar begin ik toch aan?

Ik had eigenlijk geen idee waar ik aan begon, had wel bestuurlijke ervaring maar nooit eerder in de politiek. Ik maakte kennis met Pelle Mug, Anneke van Rijk, Derk Mulder en een heleboel andere actieve en betrokken mensen uit de Wierdense gemeenschap.
Mensen die vanuit een progressieve levensvisie iets voor Wierden wilden betekenen.
En wat erg bijzonder was en mij het meest aansprak was de samenwerking tussen de verschillende progressieve partijen. Pelle was van de PvdA, Theo van D’66 en Anneke min of meer van Groen Links. Dat was mooi en wat mij betreft een landelijk en aansprekend voorbeeld hoe mensen niet vanuit details maar vanuit de grote hoofdlijnen kunnen samenwerken om iets te bereiken.

Kandidaat voor de kieslijst

In 2006 was ik samen met Pelle Mug bezig om gesprekken te voeren met potentiële kandidaten voor onze nieuwe kieslijst toen hij me vroeg of ik zelf niet op die lijst wilde komen. En hoe gek ook, daar had ik tot nu toe altijd over gezegd: dat nooit, dat is echt niets voor mij. Maar Pelle is nogal overtuigend en vasthoudend en hij overtuigde me om me te kandideren. En weet je, als je op zo’n lijst staat, je foto verspreid wordt in het dorp, je maanden druk bent om die verkiezingscampagne voor te bereiden dan word je er wel steeds enthousiaster voor. Tenminste, zo ging het mij wel.

En toen Theo na deze mooie verkiezingen (we wonnen een zetel) ook nog eens wethouder werd kwam er een plaatsje vrij voor mij in de fractie. De fractie die bestond uit Anneke van Rijk, Bernard Ros en Henk Slagers wees mij direct aan als fractievoorzitter.Dat wilde ik wel, maar vanaf het begin heb ik aangegeven dat ik misschien overdag niet zo politiek actief kon zijn als ik eigenlijk wilde omdat ik ook nog een drukke fulltime time baan heb. Dat was akkoord.

Het politieke spel

En toen begon het. En wat was het vreselijk wennen. Ongelofelijk veel stukken om te lezen en te bestuderen, over onderwerpen waar ik tot dan toe nooit mee te maken had gehad. Onderwerpen waar ik ook helemaal niets van wist.
Een bestemmingsplan voor een nieuwe woonwijk? Tien nieuwe ambtenaren erbij of niet? Een aanvraag voor een school voor voortgezet onderwijs in Wierden, de aanleg van een miljoenen kostende tunnel, het opknappen van de Stouwevijver? Lid van het Presidium? Het wat…….?

Maar langzaam maar zeker begreep ik steeds beter hoe het werkte, hoe de spelregels van de raad zijn vastgesteld, waarom veel zaken zijn zoals ze zijn. En doordat je altijd probeert door de politieke PPW bril te kijken blijkt dat je eigenlijk al behoorlijk veel houvast hebt. Maar ook omdat je deel uitmaakt van een coalitie waarmee je samen optrekt. En natuurlijk ook door gewoon goed te luisteren naar de steunfractie, de andere fractieleden, het bestuur en naar onze wethouder.

De optelsom

Dat heb ik opgeteld twaalf jaren gedaan. Drie verkiezingen meegemaakt en steeds meer ervaring opgedaan. Ik heb genoten van de discussies en het debat, soms op het scherpst van de snede. Ik hoef de namen van FvM, NEW en dan vooral Jos van Maasacker maar te noemen. Maar ik vergeet ook niet de debatten met Felix Timmerman of Wim Goossen.
En wat ik dan zo mooi vind van de Wierdense politiek is dat hoe groot de verschillen en standpunten ook waren, het ging altijd op basis van open en eerlijke discussies. Ik kan me voorstellen dat inwoners zich moeilijk kunnen voorstellen dat wij na een heel scherp debat na afloop de vergadering bijna vriendschappelijk evalueerden en soms gezellig afsloten met een hapje en een drankje. Zonder enige persoonlijke wrijving. Zo kan politiek ook zijn.

En nu is het voorbij. Na 12 jaar in de raad en 12 jaar als fractievoorzitter. Dat was wel even schrikken eerlijk gezegd! En nu, na die dramatische uitslag van de verkiezingen voor onze partij ben ik gestopt als raadslid. Noodgedwongen. Sander had helemaal verdiend meer stemmen gekregen dan ik. En achteraf is dat gewoon goed. Ik zal het zeker missen maar ik ben eigenlijk heel erg blij dat we met Roselien en Sander en met een hele grote en actieve steunfractie PPW weer op de kaart gaan zetten. Met een fris elan en met nieuwe ideeën onze gemeente vanuit een progressieve hoek blijven versterken.

Ik verwacht dat Sander en Roselien net zo veel steun en advies zullen krijgen als ik in al die jaren heb gehad. Zonder dat red je het niet. Het was een prachtige tijd waar ik verschrikkelijk veel van genoten en van geleerd heb. En daar wil ik iedereen nogmaals hartelijk voor danken.


Nieuw gezicht bij PPW: Miranda Scheffer

Al enige tijd ben ik in onze gemeente Wierden bezig met het realiseren van een inwonersinitiatief genaamd de Generatietuin. Daarnaast ben ik actief als bestuurslid van de stichting Duurzame Energie Wierden Enter en werkgroeplid van het Zonnepark De Groene Weuste.

Ook ben ik moeder, getrouwd met Peter en hebben we twee heerlijke puberzoons en een hond Kai. We wonen we in de wijk de Weuste.

In mijn werkzame leven werk ik bij Buurkracht.nl. Mijn werk bestaat uit het begeleiden van buurten in Twente om samen op een leuke, gezellige en financieel aantrekkelijke manier energiebesparende maatregelen collectief te realiseren.

Omdat ik drie jaar geleden het gewoon leuk vond (en nog steeds trouwens) om vrijwillig mooie dingen te doen in mijn eigen omgeving, heb ik gemerkt waar burgerinitiatieven, nu heet het overigens weer inwonersinitiatieven, tegen aanlopen. Het is een continu leerproces, voor zowel de inwoners als ook voor onze gemeente Wierden.

Hoe gaaf is het dat we onze krachten bundelen en samen werken aan een eerlijke duurzame samenleving. Ja, ik weet het, ik ben een enorme idealist met een gezonde dosis realisme!

Door deze inwonersinitiatieven heb ik ervaren hoe belangrijk het is dat we met elkaar ‘echt’ leren samenwerken, daarom wil ik dit uitdragen aan wie het ook maar wil horen.

Omdat het vaak begint bij ‘het beleid’ van de gemeente, ben ik betrokken geraakt in politieke issues. Herman Minkjan van het PPW, mogen jullie daar de schuld van geven. Grapje natuurlijk! Ik ben door Herman enorm goed begeleid en hij was in het begin, en nog, mijn klankbord en steun en toeverlaat. Dank daarvoor Herman! Als het past in het beleid van de gemeente, dan gaan zaken vaak een stuk vlotter en makkelijker heb ik ervaren, zie realisatie Zonnepark!

Daarom heb ik besloten de komende tijd mee te denken en mee te doen met het PPW.

Mijn speerpunten binnen het PPW zijn dan ook: burgerparticipatie en overheidsparticipatie. En natuurlijk Biodiversiteit in combinatie met duurzaamheid in de breedste zin van het woord.

Graag sluit ik af met mijn motto: een eerlijke duurzame samenleving begint bij jezelf en samen is dit veel leuker en nog gezellig ook!

Tot ziens in onze mooie gemeente Wierden!